امروزه كاركردهايي متنوع از ليزر ميشناسيم و شايد عمدهترين اين كاركردها، استفاده از ليزر در فاصلهيابي ماهوارهاي باشد، ليزر را ميتوان براساس منبع توليد به سه دسته جامد، نيمههادي و گازي تقسيم كرد. ليزر در واقع از هليوم- نئون ايجاد ميشود و اولين بار در سال 1961 توسط مخترعي ايراني به نام پرفسور علي جوان در آمريكا ابداع شده است.
ليزر در ترازيابي كه با گستردگي فوقالعاده، استفادههاي فراوان دارد و اگرچه فاصلهيابي ماهوارهاي يا SRL، فاصلهيابي طولهاي بلند از ايستگاه زميني به ماهوارهها، انجام ميشود و دقت اين اندازهگيري در هر نسل بهتر شده، طوري كه از حدود 10متر (در نسل اول) به حدود 2ميليمتر (در نسل چهارم) رسيده است، اما چون ليزرهاي تكرنگ واگرايي ندارند، براي هر نوع امتداددهي در كارهاي نقشهبرداري بسيار مناسبند، به خصوص در موارد بسيار دقيق مثل حفاريهاي تونلها، نقشهبرداريهاي زيرزميني براي مترو ... كه نياز به يافتن نقطه Break through هست و براي اينكه از دو طرف حفاريها به هم برسند، كاربرد قابل توجهي دارد.
نكته اينكه توان و شدت جريان پرتوهاي ليزر گازي بسيار كم است و در صورت اصابت با بدن نقشهبردار ايجاد صدمه نميكند.
پس در ترازيابيهاي چرخشي (Ratary) كاربرد زيادي دارد. براي استفاده از ليزر در ترازيابي با شاخص، به واسطهاي خاص نياز است.
Detector روي شاخص بالا و پايين ميرود و به محض دريافت پرتو ليزر گازي، در محل دقيق ارتفاع پرتو ميايستد و در واقع ارتفاع را با دقت بالا تعيين ميكند.
همچنين ليزر گازي در طراحي مسير و راس قوس و ايجاد خط پروژه كاربرد مناسبي دارد.
